Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2007

ΤΟ ΨΑΡΙ ΚΑΙ ΒΡΩΜΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ...ΚΑΙ ΔΑΓΚΩΝΕΙ..!




Ποιοί Τούρκοι;Ποιοί Σκοπιανοί;Ποιοί Αλβανοί;Ποιά ασύμμετρη απειλή και ποιοί Ανθέλληνες εξωτερικού;Για ποιούς εχθρούς μας παραμυθιάζουνε;
Eδώ, μέσα στην ίδια μας την πατρίδα είναι οι εχθροί.Αυτοί που στέλνουν τον Ελληνα και τη Ελληνίδα στο κατώτερο σκαλοπάτι της φτώχειας.
Αυτοί που αποφάσισαν με τη φτηνή δικαιολογία της "λαϊκής εντολής" να καταργήσουν κεκτημένα δικαιώματα και να στείλουν τους εργαζόμενους απο το κακό στο χειρότερο.
Αυτοί που διχάζουν τους 'Ελληνες με τη μέθοδο του "διαίρει και βασίλευε" για να πραγματοποιήσουν τους σκοπούς τους, λεγοντάς οτι υπάρχουν προνομιούχοι εργαζόμενοι.
Αυτοί που ονομάζουν ευγενή ταμεία αυτά που προσφέρουν αξιοπρεπή περίθαλψη στους ασφαλισμένους τους γιατί είναι ανίκανοι oι ίδιοι να αναβαθμίσουν τα αντίστοιχα προβληματικά και να τα φέρουν στο ίδιο και καλύτερο επίπεδο!
Πριν λοιπόν αναγκάσουν τους εργαζόμενους να κατέβουν σε απεργίες διαρκείας,ας κάνουν αυτοί το πρώτο βήμα τώρα (αν έχουν τα κότσια) και να δείξουν οτι πραγματικά ενδιαφέρονται για το καλό αυτής της χώρας.

1)Πρώτο νομοσχέδιο:Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης όπως πρόσφατα πρότεινε ο βουλευτής της Ν.Δ. Γιάννης Μανώλης.
2)Διαχωρισμός (άμεσα) κράτους και εκκλησίας.
3)Απόδοση (άμεσα) όλων των χρεών απο κράτος και ιδιώτες προς τα ασφαλιστικά ταμεία.
4)Κονδύλια για την Παιδεία.Η μοναδική ελπίδα προοπτικής που απέμεινε για ενα σύγχρονο κράτος.(αν θέλουμε να το λέμε σύγχρονο).
Υπάρχουν κι άλλες σοβαρές προτάσεις απο σοβαρούς ανθρώπους αλλά φαίνεται πως κάποιοι δεν θέλουν τη σύγκρουση με συντεχνίες και συμφέροντα.

Αν η εύκολη λύση είναι: "Πονάει κεφάλι.....κόψει κεφάλι" τότε δεν μιλάμε για πολιτική σοβαρότητα αλλά για εγκληματική σκοπιμότητα.
Και επειδή οι δύσκολες λύσεις έχουν πολιτικό κόστος κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει οτι
το ψάρι και βρωμάει απο το κεφάλι...και δαγκώνει..!

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2007

AΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ

Οι κωφάλαλοι, επίσημα αποτελούν ενα μικρό ποσοστό αυτού του λαού.
Είναι συνάνθρωποί μας που για κάποιο λόγο δεν διαθέτουν το χάρισμα του λόγου και της ακοής.Κατάφεραν όμως ν’ αναπτύξουν ενα πλούσιο εσωτερικό κόσμο.
Είναι ο δικός τους κόσμος που συμπληρώνει αυτό που τους λείπει.
Αγάπη,ευαισθησία,ειλικρίνεια,ανάγκη για επικοινωνία.
Σήμερα, για εναν άλλο λόγο, δεν πρέπει να αισθάνονται μόνοι.
Οι συμπολίτες τους που μπορούν να ακούνε και να μιλάνε,έχουν κάνει εδώ και κάτι χρόνια κάτι πρωτοποριακό.
Όπως λέμε στη γλώσσα της πληροφορικής “ disable”,δηλαδή “απενεργοποίηση”.Σε κάτι τέτοιο,η ακοή και η ομιλία έχουν πάει...περίπατο.
Βέβαια όχι εντελώς.
Εχουν καταταφέρει να λειτουργούν σε “safe mode”- που σημαίνει “ασφαλής λειτουργία”..!Λένε και ακούνε μόνο τα απαραίτητα για να δείξουν οτι διαθέτουν το χάρισμα και να μην χαρακτηριστούν απο τους άλλους άτομα με ειδικές ανάγκες.
Σε ακόμα πιο απλή γλώσσα,” ...για να μην πεί ο κόσμος κακές κουβέντες”....Κουτσομπολιό γαρ..!
Δεν πρέπει να θίγονται συμφέροντα και σκοπιμότητες.
Αυτός που δεν λειτουργεί σε “safe mode” είναι ο κακός.
Καβάλησε το καλάμι.
Εναντιώνεται στους πολλούς.
Δεν πρέπει να λέει την αλήθεια.
Η αλήθεια είναι μια κακή συνήθεια.
Κάποιοι στεναχωριούνται και ανησυχούν.
Γι' αυτούς όλους.....
....Ζήτω το “disable”…!
video

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2007

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007

MAΘΗΣΗ=ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ



Αρθρο (1) -
Σοβαρό θέμα για τους μαθητές
η σχολική βία

Τη συμμετοχή τους στην αντιμετώπιση της βίας στο σχολείο επιθυμούν οι ίδιοι οι μαθητές. Θα τους ενδιέφερε μάλιστα, μετά από την κατάλληλη ενημέρωση και εκπαίδευση, να συμμετέχουν σε προγράμματα «μαθητή διαμεσολαβητή» κατά τα πρότυπα άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αυτό και άλλα στοιχεία, σχετικά με τη σχολική βία, είναι τα συμπεράσματα έρευνας που διεξήγαγε το Βαρβάκειο Πειραματικό Γυμνάσιο και παρουσίασε σε ειδική εκδήλωση την Δευτέρα 7 Μαϊου 2007
Το πρόγραμμα «Διαχείριση της βίας και της επιθετικότητας στο χώρο του σχολείου» του Βαρβάκειου Γυμνασίου ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2006 και αφορά κυρίως στην καταγραφή της πραγματικότητας στο ελληνικό σχολείο σχετικά με τη σχολική βία. Έγινε με τη συμμετοχή καθηγητών, μαθητών και ειδικών ώστε, σε πρώτη φάση, να προσδιοριστεί το τι ακριβώς είναι η σχολική βία. Πολύ περισσότερο, ίδιοι οι μαθητές να κατανοήσουν γιατί κάποιοι ασκούν βία ή γιατί κάποιοι είναι περισσότερο επιθετικοί, γιατί δεν μπορούν να συγκρατήσουν τον θυμό τους κ.τ.λ.
Το περασμένο Μάρτιο, στο πλαίσιο του προγράμματος, δημιουργήθηκε και διανεμήθηκε ερωτηματολόγιο, στο οποίο συμμετείχαν 288 μαθητές και τα συμπεράσματα του οποίου παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η συντονίστρια του προγράμματος κ. Μαίρη Μπελογιάννη (Φιλόλογος και διδάκτορας Αρχαιολογίας) εξηγεί στο kathimerini.gr πως «θέλαμε να δούμε τις όψεις της βίας στο σχολείο μας, να δούμε τις αντιδράσεις των μαθητών στις διάφορες μορφές βίας και να βρούμε τρόπο διαχείρισής της στο σχολείο. Ζητήσαμε από τη Βάσω Αρτινοπούλου (Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Πάντειο) να μας βοηθήσει στη δομή του ερωτηματολογίου. Οι ενότητές του ήταν σχετικά με: την πρόσληψη της βίας, την έμμεση γνώση της βίας στο σχολείο μας, τη βιωματική γνώση, την άσκηση βίαιων μορφών έκφρασης και τη γνώμη των μαθητών σχετικά τους τρόπους αντιμετώπισης του φαινομένου της βίας. Απόσπασμα απο το άρθρο του δημοσιαγράφου της εφημερίδας «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» Κώστα Ονισένκο onisenko@kathimerini.gr

Αρθρο (2) - Οι μαθητές δεν γνωρίζουν ελληνικά

Οι μαθητές δεν γνωρίζουν καλά τα ελληνικά, σύμφωνα με έρευνα στην οποία καταγράφονται αδυναμίες, ελλείψεις και γλωσσικά λάθη. Συγκεκριμένα, στην έρευνα του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας, διαπιστώνεται ότι το 73% των μαθητών της πρώτης Λυκείου, δεν διαθέτει αλληλουχία στα γραπτά του, τα ορθογραφικά και συντακτικά λάθη είναι συχνά, ενώ απουσιάζουν τα σημεία στίξης. Η ευθύνη δεν βαρύνει τα παιδιά, αλλά το σύνολο του σχολικού συστήματος, δηλώνουν γλωσσολόγοι και φιλόλογοι στην Καθημερινή

http://www.skai.gr/master_story.php?id=65294 10/11/2007

Αρθρο (3) – Απαιτήστε επιτέλους να δοθούν λύσεις

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα άρθρα που καταγράφουν τα συγκεκριμένα προβλήματα.Δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για συζητήσεις ή περίοδο χάρητος για υπηρεσιακούς λόγους.Τα παιδιά μας χάνουν το χρόνο τους παλλινδρομώντας ανάμεσα στην αταξία και την έλλειψη γνώσης.
Το χειρότερο είναι οτι όλα αυτά να αρχίζουν με το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς.
Ενας δάσκαλος προσπαθεί.Γνωρίζει οτι το πρόγραμμα διδασκαλίας πρέπει να συνεχιστεί και γι’ αυτό καταβάλει υπεράνθρωπες προσπάθειες.Όμως αυτό δεν αρκεί.Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα:
Τι γίνεται με τα τμήματα 23 ή 24 παιδιών (που θεωρούνται εκ των πραγμάτων υπεράρυθμα) οταν υπάρχει μόνιμη αταξία απο συγκεκριμένη ομάδα παιδιών;
Η σχολική ιεραρχία θα τολμήσει να πάρει πρωτοβουλίες και να δώσει λύσεις ή θα εγκλωβιστεί για μια ακόμη φορά στην στεγνή διατύπωση των κανονισμών;
Θα λειτουργήσει το αυτονόητο για το καλό όλων ή το μπαλάκι των ευθυνών-αρμοδιοτήτων θα αρχίσει πάλι να ταξιδεύει με δημοσιουπαλληλικές "πάσες" μέχρι να φτάσει στο γραφείο του αρμόδιου υπουργού;
Και όλος αυτός ο αγώνας για να χωριστεί η τάξη σε 2 τμήματα..!
Για να γίνει καλύτερη πρόληψη στα φαινόμενα αταξίας.Για να πάρουν όλοι οι μαθητές την απαραίτητη γνώση που σίγουρα θα τους βοηθήσει στην βελτίωση της συμπεριφοράς τους.
Αυτό ισχύει για όλα τα παιδιά.Η μάθηση είναι το καλύτερο αντίδοτο για κάθε πρόβλημα συμπεριφοράς. Ειδικά αν κάποιοι είναι σε θέση να αντιληφτούν "τι είναι αυτονόητο"..!

Μάθηση = Αλλαγή συμπεριφοράς «Βασικές αρχές της θεωρίας του Piaget»
Αυτονόητο = Κατανοητό, αντιληπτό χωρίς εξηγήσεις. "Ελληνικό Λεξικό"-Τεγόπουλος - Φυτράκης

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2007

ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ


Εχω την τιμή να φιλοξενώ το άρθρο που ευγενικά μου παραχώρησε ο δάσκαλος Ιγνάτιος Καράμηνας σχετικά με τις νέες τεχνολογίες στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.Το παραθέτω ακριβώς όπως έχει δημοσιευτεί στη δική του ιστοσελίδα.



Δάσκαλος και Νέες Τεχνολογίες


Εισαγωγή


Στην αυγή του 21ου αιώνα και ο δάσκαλος αναζητά το ρόλο του στο νέο κόσμο που ανατέλλει, στην σύγχρονη μορφή της ζωής μας , στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία μας.Όπως σε κάθε μορφή κοινωνικής δράσης και έκφρασης στην σύγχρονη εποχή μας, όπως σε κάθε κατηγορία εργασίας και απασχόλησης έτσι και στο χώρο του σχολείου συντελούνται επαναστατικές αλλαγές που αν σε αυτή την χρονική περίοδο φαντάζουν ακατανόητες και απόμακρες δεν θα αργήσει η χρονική στιγμή που θα εμφανιστούν μπροστά μας όχι τόσο ξαφνικά όσο θα νομίζουμε αλλά νομοτελειακά και με φυσικό τρόπο και τότε πάλι θα αισθανόμαστε αμήχανοι και άβουλοι έχοντας να αντιμετωπίσουμε την νέα πραγματικότητα.
Ζούμε στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης , στην εποχή της πληροφορίας, στην κοινωνία της πληροφορίας. Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες ενός διαφορετικού, εντελώς ξεχωριστού τρόπου ζωής. Η ζωή μας αλλάζει. Χιλιάδες μικροσυσκευές κατακλύζουν την καθημερινότητα μας και είναι τόσο εξοντωτικοί και επίπονοι οι ρυθμοί στη ζωή μας που έχουμε μεταβληθεί σε άβουλα καταναλωτικά όντα πρόθυμοι ανά πάσα στιγμή να θυσιάσουμε το αποθεματικό όριο της πιστωτικής μας κάρτας προκειμένου να γευτούμε, να απολαύσουμε τις παροχές και τις ανέσεις της σύγχρονης ζωής.Είμαστε είτε το θέλουμε είτε όχι πολίτες, μέλη του ενιαίου πλέον παγκόσμιου χωριού. Αποτελούμε τους κρίκους μιας ενιαίας αλυσίδας που μας συνενώνει με όλους τους ανθρώπους απανταχού στη γη.Όλες αυτές οι αλλαγές έχουν αντανάκλαση όχι μόνο στο τρόπο ζωής και στις συνήθειες μας, αλλά αργά ή γρήγορα αναστατώνουν, αναδιοργανώνουν την κανονικότητα μας, τη βολή μας , την ησυχία μας.Ήδη αναδιοργανώνουν τις εργασιακές μας σχέσεις και ανασυντάσσουν τον μηδαμινό πια ελεύθερο χρόνο μας. Όλα αυτά λοιπόν δεν μπορεί παρά να αφορούν και την εκπαίδευση και τον τρόπο αγωγής των παιδιών μας. Δεν μπορεί παρά να αφορούν τη λειτουργία των σχολείων μας αλλά και το ρόλο μας σήμερα.Τι γίνεται στο χώρο της εκπαίδευσης; Ποιος ο ρόλος του δασκάλου;Επαναστατικές αλλαγές συντελούνται την τελευταία πενταετία στο χώρο της εκπαίδευσης. Η εισβολή της πληροφορικής και του διαδικτύου στην ζωή μας και πιο συγκεκριμένα στην εκπαίδευση υφίσταται στις χώρες της Αμερικής και της Ευρώπης και ως συνήθως με καθυστέρηση ακολουθούμε και εμείς.Και το καίριο ερώτημα όπως κάθε φορά είναι: Πως αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα; Με πολιτικές μεγαλοστομίες και ανέξοδες υποσχεσιολογίες ή με οργάνωση και προγραμματισμό;Είναι γεγονός ότι κάτι κινείται τα τελευταία χρόνια στο χώρο του διαδικτύου και της πληροφορικής. Εδώ θέλομε να πιστεύουμε ότι καθοριστική υπήρξε η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εκπαίδευση στα κράτη-μέλη της. Επιπλέον, το ΥΠΕΠΘ αναπτύσσει τελευταία δραστηριότητες για "την ενίσχυση πρωτοβουλιών για την Κοινωνία της Πληροφορίας στο Δημοτικό Σχολείο"

1.Όμως:- Ποιος είναι ο ρόλος του δασκάλου στην σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία; Όπου δεν έχει πια σημασία η ίδια η γνώση ,αφού υπάρχει συσσωρευμένη σε πολλές πηγές, αλλά η πρόσβαση στη γνώση. Όταν κατακλυζόμαστε από χιλιάδες πληροφορίες καθημερινά το στοίχημα θα είναι να έχουμε τη δυνατότητα να εντοπίσουμε τη γνώση που μας ενδιαφέρει και όχι να πελαγοδρομούμε στο λαβύρινθο του διαδικτύου.

- Ποιος είναι ο ρόλος του δασκάλου σήμερα όταν πλέον οι περισσότεροι μαθητές ακόμα και των μικρών τάξεων του δημοτικού σχολείου είναι ενημερωμένοι πάνω σε πολλά θέματα και έχουν άμεση πρόσβαση σε πολλές πηγές;

- Ποιος είναι ο ρόλος του δασκάλου σε ερωτήσεις και απορίες των μαθητών σε σχέση με τους Η/Υ και την εικονική πραγματικότητα, τις προσομοιώσεις και το εικονικό σχολείο;

- Είναι ο ρόλος του προσβεβλημένου και ενόχου πολίτη που νιώθει το έδαφος να υποχωρεί κάτω από τα πόδια του;- Είναι ο ρόλος του εκπαιδευτικού που αισθάνεται ενοχές επειδή δεν ξέρει να χρησιμοποιεί αυτό το περίεργο μηχάνημα, το οποίο πώς να το μάθει τώρα στη δύση της καριέρας του ,όταν έχει περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του με το χαρτί και το μολύβι;

- Είναι ο ρόλος του επαγγελματία που αναστατώνεται και αναρωτιέται πως όπου να ναι αυτές οι πολύπλοκες μηχανές θα με αντικαταστήσουν και θα περιθωριοποιηθώ;

Ή είναι ο ρόλος του σύγχρονου εκπαιδευτικού, του teacher Clobatus, ο οποίος έχει την κατάλληλη και έγκαιρη επιμόρφωση πάνω στις σύγχρονες τεχνολογίες.Που του δόθηκε η ευκαιρία να εξοικειωθεί και να γνωρίσει τα νέα εργαλεία που έχει στη διάθεση του. Που η πολιτεία τον υποστήριξε και τον βοήθησε να οργανώσει και να δημιουργήσει την κατάλληλη υποδομή στο χώρο εργασίας του.

Ας μη γελιόμαστε. Η πραγματικότητα είναι μπροστά μας. Η κοινωνία προχωράει. Το εκπαιδευτικό σύστημα ανανεώνεται. Ο ρόλος του σχολείου εκσυγχρονίζεται. Ο ρόλος του δασκάλου αλλάζει.
Ας μην μεμψιμοιρούμε. Ας μην καταριόμαστε . Ας μην μένουμε άβουλοι και μοιραίοι ξορκίζοντας το καινούριο. Ας αναδιοργανωθούμε .Ας συζητήσουμε ,ας αποδεχτούμε μια βασική αρχή. Πως όλα αλλάζουν και δεν μπορούν να μένουν αιώνια ίδια. Πως το σχολείο πρέπει να γίνει πιο σύγχρονο, πιο ελκυστικό. Πως ο δάσκαλος πρέπει να αλλάξει ρόλο, να γίνει πιο σύγχρονος, πιο ενημερωμένος, να γίνει globatus .Όταν σε λίγο χρόνο θα ακούμε και θα βλέπουμε το εικονικό σχολείο και την τάξη- βιβλιοθήκη2 να αποτελεί πραγματικότητα θα αναρωτιόμαστε και θα προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε πάλι το καινούριο.

Τι συμβαίνει στη χώρα μας;Αλλά ας έρθουμε και πάλι στην ελληνική πραγματικότητα. Και το ερώτημα που ανακύπτει είναι καίριο και μετέωρο. Με ποια υποδομή στα σχολεία και με ποιο εκπαιδευτικό προσωπικό θα αντιμετωπίσει η σημερινή Ελλάδα την πραγματικότητα ;

Κι αν για το ζήτημα της υλικοτεχνικής υποδομής μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι (ανακοινώσεις, βούληση πολιτείας) τι γίνεται με τους εκπαιδευτικούς; Είναι σήμερα έτοιμοι οι 49.832 μόνιμοι δάσκαλοι (στοιχεία Δ’ τριμήνου 2005) να ενστερνισθούν την πραγματικότητα;

Είναι επιμορφωμένοι πάνω στις νέες τεχνολογίες; Έχουν γνώσεις πληροφορικής; Η απάντηση είναι εύκολη και άμεση. ΟΧΙ.

Και το όχι δεν έχει να κάνει με τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς που σε μεγάλο βαθμό και κυρίως οι νέοι συνάδελφοι αψηφώντας το τεράστιο οικονομικό κόστος και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο τους τρέχουν να μάθουν υπολογιστές ξοδεύοντας από το υστέρημα τους , αλλά με την ίδια την πολιτεία η οποία ελάχιστη προσπάθεια έχει καταβάλει στον τομέα της επιμόρφωσης.Κι αν οι νέοι συνάδελφοι γνωρίζουν έστω και λίγα πράγματα, τι γίνεται με τη μεγάλη πλειοψηφία των δασκάλων και κυρίως με τις δασκάλες όταν γνωρίζουμε ότι αποτελούν την πλειοψηφία και κυρίως δεν είναι και τόσο ευνοϊκά διακείμενες στις νέες τεχνολογίες; Θα αρχίσουμε πάλι να αισθανόμαστε ενοχές όπως την προηγούμενη δεκαετία για την περιβαλλοντική εκπαίδευση, επειδή δεν ξέρουμε να χρησιμοποιούμε τους υπολογιστές;
Η απάντηση είναι εύκολη και ταυτόχρονα δύσκολη. Και βέβαια, όχι. Δεν ευθύνεται ο δάσκαλος με 15 και 25 χρόνια υπηρεσίας που δεν γνωρίζει πληροφορική ,όταν έχει στερηθεί ακόμα πιο βασικά πράγματα που αφορούν την επιμόρφωση του πάνω σε βασικά ζητήματα παιδαγωγικής, διδακτικής και ψυχολογίας, που δεν φρόντισε η πολιτεία να του δώσει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει, λόγω του μικρού αριθμού εκπαιδευτικών που έχουν τη δυνατότητα να επιμορφώνονται κάθε χρόνο.

Τι πρέπει να γίνει;Επομένως θα πρέπει να δοθεί η δυνατότητα σε όσους από του συναδέλφους με πολλά χρόνια υπηρεσίας θέλουν να εξοικειωθούν με την πληροφορική και κυρίως σε όλους τους νέους συναδέλφους μέχρι δέκα χρόνια υπηρεσίας αλλά και στους νεοδιοριζόμενους να περάσουν υποχρεωτικά από ταχύρυθμα σεμινάρια εναλφαβητισμού στην πληροφορική με φροντίδα της πολιτείας.
Είναι αναγκαία μια τέτοια επιμόρφωση αν θέλουμε να υποστηρίζουμε ότι είμαστε ισότιμα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ανταγωνιζόμαστε του ευρωπαίους εταίρους μας όχι στα λόγια αλλά με έργα στο χώρο της εκπαίδευσης.Αργά η γρήγορα θα αναγκαστούμε να αντικρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα, τα γεγονότα θα μας προλάβουν, και αν δεν πάρουμε τα αναγκαία μέτρα έστω και αργά τότε τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο δύσκολα.

Πρέπει να επανεξετάσουμε το ρόλο μας, να διαισθανθούμε την αποστολή μας στο σύγχρονο σχολείο, να διεκδικήσουμε την παρουσία μας αλλά με εφόδια και νέους ορίζοντες, με επανασχεδιασμό της βασικής μας μόρφωσης και κατάρτισης.

Αν δεν τα συζητήσουμε όλα τα παραπάνω τότε είναι βέβαιο πως θα μας προλάβουν οι εξελίξεις και τότε ίσως έχει βάση και λογική το ερώτημα και η ανησυχία μήπως κάποτε το ρόλο του δασκάλου το παίξει ο ίδιος ο υπολογιστής, ο οποίος τώρα είναι βοηθός του.


ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΚΑΡΑΜΗΝΑΣ

Δάσκαλος

Κάτοχος Master στις Επιστήμες της Αγωγής, Διδάκτωρ Διδακτικής Μεθοδολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Κυριακή, 4 Νοεμβρίου 2007

Ολική ποιότητα ( Total quality )


Εχω την τύχη να εργάζομαι στην Διεύθυνση Εκπαίδευσης της μεγαλύτερης εταιρίας της χώρας. Το λέω αυτό γιατί κατά τη διάρκεια της εργασιακής μου πορείας παρακολούθησα αρκετά σεμινάρια.Η ίδια η εταιρία έγινε η αιτία να πάρω γνώσεις που για να τις αποκτήσω θα έπρεπε να διαθέσω επιπλέον χρόνο και χρήμα.Ανάμεσα σ' αυτά υπήρξε και ενα επιμορφωτικό διήμερο, ικανοποιητικό για όλους τους συνάδελφους που το παρακολούθησαν υποχρεωτικά για να κατανοήσουν τη σχέση υπάλληλου με πελάτη.

Μάθαμε οτι όλοι παρέχουμε και λαμβάνουμε υπηρεσίες αντίστοιχα σε ενα κύκλο καθημερινής συναλλαγής.Βέβαια,το ζούσαμε και το ζούμε καθημερινά,αλλά εκεί συνειδητοποιήσαμε τι σημαίνει να είσαι επαγγελματίας και να λειτουργείς με συνέπεια στο αντικείμενό σου.Ανάμεσα σε πολλά θα αναφέρω δυο παραδείγματα :

1) Η παροχή υπηρεσιών στον κλάδο τροφίμων μεταξύ υπάλληλου σουπερμάρκετ και πελάτη, όπως ιδιοκτήτη σουπερμάρκετ και προμηθευτή τροφίμων. Αν συνεχίσω, προμηθευτής τροφίμων - προμηθευτής πρώτων υλών και κάπως έτσι πρέπει να κλείνει ενας κύκλος ποιότητας και συνέπειας στην εμπορική συναλλαγή.

2) Η παροχή υπηρεσιών ενος εργαστήριου παραγωγής εποπτικού-οπτικοακουστικού υλικού για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.Μπορείτε να φανταστείτε το επίπεδο σε μια αίθουσα διδασκαλίας με την συμμετοχή εκπαιδευτικών ταινιών σε DVD , παρουσιάσεων με ηλεκτρονικό υπολογιστή και CD Rom στον εκπαιδευόμενο;Η ποιότητα της γνώσης έχει άλλη μορφή απο εκείνη με ενα μόνο πίνακα μαρκαδόρου και κακοτυπωμένες σημειώσεις.Οι πελάτες του εργαστήριου μπορεί να είναι δάσκαλοι, καθηγητές ή εισηγητές σεμινάριων.Πελάτες τους είναι οι μαθητές.Αυτοί είναι οι αυριανοί επαγγελματίες που εκ' των πραγμάτων ο ανταγωνισμός τους επιβάλει την ολική ποιότητα στα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους.

Είναι μεγάλο το κεφάλαιο για να αναλυθεί μέσα απο το blog.To όνομα του σεμινάριου είναι "oλική ποιότητα" (total quality).Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για τις επιχειρήσεις και για την εκπαίδευση.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αυτό μπορεί να γίνει ορατό και κατόπιν αποδεκτό στο δύσκαμπτο και κομματικοποιημένο δημόσιο τομέα που αλλιώς έχει μεταφράσει τη λέξη ποιότητα ή για να εφαρμοστεί, πρέπει πρώτα να γίνει "alt-control-delete" σε ενα κράτος που έτσι κι αλλιώς χρειάζεται επανίδρυση..!

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2007

...OXI ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ...


Όχι άλλη δωρεάν παιδεία!Όχι άλλα δωρεάν βιβλία,σχολικές αίθουσες,δάσκαλους,καθηγητές,αθλητικές εγκαταστάσεις,εποπτικά μέσα διδασκαλίας.Φτάνει πια!Χορτάσαμε με το παραμύθι που απευθύνεται σε ηλίθιους.Η δημόσια παιδεία στην ΠΑΡΑΧΩΡΑ είναι μια εικονική πραγματικότητα που υπάρχει μόνο στα χαρτιά και στις δηλώσεις αδιάφορων πολιτικών.

Επειδή ακούγονται πολλά απο τα ΜΜΕ για τις πρόσφατες καταλήψεις σχολείων,θέλω να επισημάνω πως τα αιτήματα είναι πολλά, μα η ουσία μόνο μια.

Τα Ελληνόπουλα των ΜΗ εχόντων και κατεχόντων είναι καταδικασμένα να αποκτήσουν ελλειπή μόρφωση, ΜΑΥΡΗ υποθήκη για ένα μέλλον δυσοίωνο.Ειδικά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης που ο πύχης στην αγορά εργασίας έχει ανέβει σε μεγάλα ύψη.Με τι προσόντα θα ανταγωνιστούν τα παιδιά εκείνα που μορφώθηκαν σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, ενίσχυσαν τις γνώσεις τους σε φροντιστήρια,ιδιαίτερα μαθήματα και πέρασαν στις σχολές των ΑΕΙ;

Οσα πιο πολλά σχολεία βρίσκονται υπο κατάληψη,τόσο πιο μεγάλη είναι η χαρά των εμπόρων της ΠΑΡΑΠΑΙΔΕΙΑΣ και των ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων.

Ακόμη περισσότεροι γονείς θα κόψουν στην κυριολεξία το σβέρκο τους να βρούν τα χρήματα που απαιτούνται για καλύτερη μόρφωση και ελπίδα για ενα καλύτερο αύριο.

Τα άλλα παιδιά και οι γονείς άραγε, σε τι ελπίζουν μέσα απο μια κατάληψη; Απο τη μια πλευρά βρίσκονται οι κινητοποιήσεις των μαθητών σε θολό τοπίο και έξω απο την κλειδωμένη πόρτα του σχολείου κάποιοι "επιχειρηματίες" ονείρων χαμογελούν με ικανοποίηση γιατί βλέπουν στον ορίζοντα αλλη μια κατάληψη να "δουλεύει" προς όφελός τους.